GUNITA

ipinapanghilamos ko ang luha sa umaga,
ginagawang panata ang mga pasaning aking dala;
o tadhana, hanggang kailan ako makikipagtawaran,
at kailan mo ako bibigyan ng isang patas na laban?

buksan ang mga mata, saki'y 'wag magbulag-bulagan
hinanakit sa mundo'y tila wala ng katapusan;
ikumpas ang iyong kamay ng ako'y madisiplina,
at maituwid ang bumabaluktot kung tigang na paniniwala

'di na yata nawala sa uso ang mga problema,
parang sakit pag 'di binigyan pansin ay lalong lumalala;
may ibang nagpapaka superhero, lahat daw ay kaya,
ngunit sa apat na sulok ng kwarto, palihim ngumangawa

hayaang hanapin ang sagot sa mga katanungan
hayaang matuto ako't pasyensiya mo'y pakihabaan;
hayaang suyuin kita sa paraang alam ko,
at hayaang mga matang 'to, tititig lang para sayo.

hanggan kailan ba ako mangungumbinsi,
pagbigyan ang mga tao, kalimutan ang sarili?,
hanggang kailan ba ako dapat umintindi
wala bang magkukusa, ako na lang ba lagi?

pakiusap dahan-dahan, konting pagiingat naman,
pakiusap saglit lang, hapo na ang aking katawan;
nalulunod na ako sa mga binabatong pang aakusa,
baka pwedeng ako'y iahon, pasigaw ng *tama na!*

'di alam kung hanggang kailan ako tutunganga,
'di alam kung may babalik o lahat sumuko na;
anong silbi ng kontrata kung sa bibig lang gawa,
ni ang nakatalang mga pangako, kung marami nakapirma?

SULAT

hindi ko ilalayo ang sarili ko sayo,
o gumawa ng mga eksenang ikakagalit mo.
hindi ko babaguhin ang pagtingin mo sakin,
may mga ilang bagay lang sana akong nais sabihin.

wala akong away na sinisimulan,
o palalain ang lamat na sa atin namamagitan.
ako parin naman 'tong sabik sa iyong pagbabalik,
mayakap ka't ikulong pabalik sa 'king bisig.

ayokong palungkutin ang ating mga sarili,
at dumating sa puntong sakin na naman ang sisi.
isa lang naman ang hiling ko sa mga gabing nagdaan,
bumilis ang takbo ng araw at ako pa'y iyong madatnan.

hawak ko parin ang pangakong naguugnay satin
hawak ko ang pag asang ako'y babalikan mo parin.
'wag mong isiping pinipilit ko ang sarili na magbago,
may gusto lang akong gawin, na ikakapanatag ng loob ko.

kung pagdududa man ang nakatanim sa iyong puso
at di ko man magawang putulin ang pinag ugatan nito,
wala akong pipiliting baguhin sa ating pinagsamahan,
ako parin ang babaeng nakilala mo sa apat na sulok ng Dominican.­­

ASA

sa tuwing hahakbang 'tong mga paa
nagpupumiglas, sinusubukang makawala;
tila walang layong kayang marating
nagmumukmok sa sulok; humahalik sa dingding

namamanhid parin sa sakit na 'king iniiwasan
nakatali parin sa 'ting napagkasunduan;
namumugtong mga mata di na namahinga
luhang di maawat, pakiusap tama na.

dadamhin ang halik ng malamig na hangin
palihim yumayapos, tila may pagtingin;
di ko gugustuhin sa ganitong kalagayan,
kung walang aakap pabalik, aayaw na lang

di dahil kita mong ngumingiti ang labi ko
at walang luhang pinupunasan sa harapan mo;
di ibig sabihin wala akong inaangal sa mundo,
dahil singil sa utang nila'y di pa halos nabubuo

gusto kong ayusin ang kung ano mang meron ako
makabalik sa lugar kung san di nagaalala ng ganito;
oo natatakot ako; takot umulit sa pagkakamali ako na mismo gumagawa,
o makarinig ng mga salitang ayaw ng marinig ng dalawa kong tenga.

di alam hanggang kailan ako tatakbo palayo
tumakas sa kinatatakutang nagpapaduwag sakin ng husto;
ilang beses pa ba ako masusugatan ng walang gumagamot?
ilang beses pa? para humilom na ang mga sugat; at ibaon lahat sa limot.

PIKIT MATA.

lumipas na ang mga araw, ako'y napapailing
hinulmang tiwala, ngayo'y aking titibagin
pagkakamali lang ako'y nagpalupig
inakalang damdamin, laro pala ang ibig

pikit mata kong hinaharap ang kasalukuyan
nabulag sa mga bagay, kala may patutunguhan
pagkakataon naman ay 'di ko ipinagkait
hinablang katotohanan, kasinungalingan ang balik

saan ba hinuhugot ng iyong konsyensiya
'di maipagkakaila isa ka ngang bihasa
pagkakamali lang ang 'di pagbigay pansin
babalang natanggap, ngayon palang nagigising

pikit mata kong pinagbibigyan itong sarili
takip tenga sa pasaring, uulit 'di na muli
mga pangako'y 'di na nabibigyang hustisya
duwag kitang tatawagin, puro ka salita

pikit mata kong iniluluha ang mga pangyayari
pagdaramdam ng damdamin 'di ko ikukubli
pikit mata kong sisisihin itong aking sarili
ng 'di na maduduwag pag nakita kita muli

pikit mata kong ipapakita itong nanghihinang kalooban
titingala sa langit patunay na wala akong laban
hayaang sunugin 'tong tulay na kakagawa pa lang
pikit mata akong tatalikod, lilingon di na kailanman.

AKIN LANG SANA

gusto kong paniwalaan dikta ng aking puso
damhin ang bawat sandali dito sa piling mo
gusto kong pagbigyan ang pakiusap ng panahon
baka sakaling matakpan pait ng kahapon.

hayaang matunaw sa iyong mga titig
ikulong ang sarili sa ilalim ng iyong bisig
kung malayang tawagin kita'y maging akin
ngunit pag-ibig sa kanya'y ayokong himasukin.

hayaang hawakan itong iniingatang kamay
at maglakad sa mundo ng walang dalang lumbay
kung malayang tawagin kita'y maging akin
ng di siya ang nakikita, kita'y di ililihim

kung malayang tawagin kita'y maging akin
ng walang magdidikta, walang poproblemahin
kung malayang makapag simula ng walang inaalala
ngunit rehas ng kahapo'y di tayo makawala

di pa man napapanahon para sumugal ulit
di pa man talaga kaya, ay 'wag ng ipagpilit
kung malaya ka pa sa panahong ako'y handa na
baka sakaling ako'y balikan, maging ikaw at ako na.



* .at malayang tawagin kita'y akin at akin lang sana. *